De weg van het gras
Mijn keel is van kurk. Mijn handen zijn van hout.
Mijn ziel is de weg onder mijn zolen.
We zijn het stof dat verwaait over de vlakte
en steeds gaat de stilte ons vooruit.
Zo klinkt de kudde van dorp naar dorp,
heuvel na heuvel, jaar in jaar uit.
Langs wegen van stof, langs wegen van gras,
de vader wordt de zoon en niemand spreekt het uit.
foto il polvo
Naar volgende
gedicht
|
